حق دارم گاهی خودخواه باشم, حق دارم از چیزی ناراحت بشم, حتی اگر به نظر بی انصافی بیاد.

خیلی تمرین می خواد

تنها دليلي كه باعث ميشه بخوام برگردم،وضعيت اينترنته!
البته وقتي آدم براي تعطيلات چند روزه جايي بره، جهنم هم كه باشه خوبه. بالاخره چهارتا دوست و آشنا ديدم و دلم خوش شد يه كم. ولي مي دونم كه اگه مي خواستم اينجا زندگي كنم بازم همه چي ميرفت روي اعصابم.

پ.ن. البته دلايل زيادي هست كه مجبورم برگردم، يكيش وام و بدهي و اينا

پ.ن.۲. تقريبا بيشتر دوستام ترجيح ميدن ايران زندگي كنن كه اين هميشه باعث تعجب من بود. ولي الان واقعا به چنين آدمهايي كه عليرغم سختيهايي كه اينجا هست بازهم خوشحالن و از اينجا بودنشون راضي هستن، غبطه مي خورم.

چند روزه توی شرکت یه صندوق کمک به سیل زدگان فیلیپینی گذاشتن. دیشب که چشمم بهش افتاد داشتم فکر می کردم (بدون قصد قضاوت، صرفا این فکر به ذهنم رسید) " عجب کاریه ها، یعنی اگه ایران هم یه همچین اتفاقی بی افته از این کارها می کنن یا مثلا ما به عنوان ایرانیهای شرکت همچین پیشنهادی می دیم؟"  بعد گفتم ای بابا، حالا که خبری نیست خوشبختانه.

امروز بعد از ظهر بیدار شدم و فهمیدم زلزله اومده. نذاشت فکرم خشک شه لامصب!!!


پ.ن. کار بدی هم نیست، این فیلیپینیها درسته که آی کیوی بیشترشون نسبتا پایینه، ولی در عوض آدمهای پرکار و بی ادعا و مودب و تمییز و قانع و نسبتا خوشحالی هستن. نمی دونم چرا انقدر کشورشون بدبخته با اینهمه ویژگی خوب مردمش!!!

خدمت پدر محترم عرض کردیم که چند روزی تشریفمون رو می بریم وطن. با احتیاط پرسید چند روز؟ بعد که جواب دادم باز با احتیاط پرسید : مرخصی داری؟(هنوز امیدواره که خسته می شم و بر میگردم)و وقتی جواب مثبت گرفت بسیار مشعوف شد و تشکر کرد(!!!!)  و شرمنده شدم تا بینهایت...


پ.ن. ۱. یادم افتاد وقتی خیلی بچه بودم و بابا از ماموریت میومد،یا کلا کسی میومد که چند وقت پیشمون باشه، من اولین چیزی که می پرسیدم این بود که تا کی می مونی؟ و همیشه هم با سرزنش بزرگترها روبرو می شدم که این چه سوالیه هنوز طرف از راه نرسیده...
در صورتیکه این خیلی هم طبیعیه که آدم بخواد از اول تکلیفش رو بدونه که چقدر وقت داره از وجود کسی لذت ببره. هرچند که الان خیلی کم این سوال رو می پرسم و خیلی با احتیاط. چون معمولا آدمها هرچی بزرگتر می شن درمورد سوالهای مربوط به آینده و جواب دادن به این سوالها محتاط تر میشن و جوابها معمولا حاوی این عبارتهاست" نمیدونم چی پیش میاد، نمی دونم چی بگم، مطمئن نیستم..." که این عدم اطمینان از همه چی تلخی خودش رو داره.
چه می شه کرد در دنیایی که هیچ اطمینانی به هیچی نیست، شاید اصلا زندگی همین باشه و ما گاهی خیلی وسواس به خرج می دیم.

پ.ن. ۲. این مرخصی شامل سالگرد "اولین بار" هاییه که سال قبل تجربه کردم و بنابراین قرار نبود مال ایران رفتن باشه. ولی حالا که این طور پیش اومد حس خوبیه که اقلا چند نفر از دیدن آدم خوشحال میشن.